Anoniem
Geachte mevrouw Nina Storms-Vleeschdraager,
Vanuit Nederland schrijf ik deze brief naar het welvarende Monaco, de plaats waar u verblijft. Ik ben altijd geïntrigeerd geweest in uw leven. Uw naam is mij bekend geworden sinds ik klant werd van uw voormalig bedrijf, internet provider World-online. Voor uw leven heeft het bedrijf op dit moment misschien een andere connotatie gekregen en misschien ook wel voor de rest van de wereld. Maar voor mij was het de eerste keer dat ik in aanraking kwam met het internet. Ik vond het geweldig dat ik via een scherm de wereld kon laten binnenkomen in onze eigen huiskamer. We konden opeens e-mailen naar onze familie die in het verre Indonesië woonde. Binnen een minuut konden we een berichtje van hen horen in plaats van een maand via een brief, waarvan je niet zeker weet of die wel of niet aankomt.
Op dit moment studeer ik Culturele en Matschappelijk Vorming aan de Hogeschool van Amsterdam en volg ik de minor “Diversiteit in de stad”. De minor leert ons als toekomstig professional om te gaan met de problematiek in een complexe diverse samenleving. De globalisering treedt op en in steden, zoals Amsterdam, merk je dat ook echt. Hoeveel nationaliteiten heeft Amsterdam, meer dan 100. Het is allemaal wel mooi dat wij de hele wereld in een zo’n kleine stad terug kunnen vinden. Maar Globalisering heeft ook een andere kant en dat is bijvoorbeeld polarisatie en een toenemend verschil tussen arm en rijk.
Kapitalisme maakt de wereld moderner maar tegelijkertijd ook armer. Mensen raken geïndividualiseerd. Iedereen moet geld verdienen, maar ten koste waarvan? Het verschil tussen arm en rijk is groter geworden. Hoe bijzonder is het eigenlijk voor een Nederlandse vrouw en haar man om in Monaco te wonen? Gaat het eigenlijk alleen om geld? Is het belastingklimaat zo zonnig dat je gelukkig kunt zijn daar aan de Cote d’azur. Of woont u in Monaco in een soort bigbrother-is-watching-you-samenleving? Overal zijn er camera’s. Ja je voelt je veilig, maar gaat dat dan ten koste van je privacy? Gaat dat niet in tegen onze menselijke waardigheid?
Het is ook niet anders in Nederland. We streven naar gelijkheid voor iedereen. We streven naar volledige democratie, maar is dat ook zo? Het is voor velen onvoorstelbaar dat er veel misverstanden zijn in de instituties in de Nederlandse samenleving.
Bijvoorbeeld de ouderen in onze samenleving. Hoe vaak horen wij niet dat ze in erbarmelijke omstandigheden leven. Hoeveel managers of directeuren die op het matje worden geroepen omdat ze een fout beleid hebben uitgevoerd.
Er is te weinig aandacht voor de ouderen in Nederland. De samenleving is onverschillig geworden. De overheid heeft geen flauw benul of wilt niet weten dat er veel mismanagement is in zorginstellingen.
Zelfs mensen om me heen worden apathisch als het om ouderen gaat. Hebben wij een narcistisch gevoel van onbetekenende meningverschillen als het om de zorg voor onze ouderen betreft? Denkt iedereen dat die ouderen toch maar tot last zijn en geen waarde meer hebben voor de samenleving? Dat door de individualisering iedereen alleen maar aan zichzelf denkt, terwijl deze ouderen in hun eigen plas de hele dag in bed moeten liggen?
Mevrouw Storms, ik vraag u : Bent u gelukkig omdat u een van de 500 Nederlandse miljonairs bent? U bent vrij en daarom hebt u de mogelijkheid om in een staat te wonen waar de belasting laag is. Geld maakt je vrij, maar maakt geld ook u gelukkig? Voelt u zich ook niet opgejaagd door geld, want als u stopt met jagen bent u uw miljoenen misschien zo weer kwijt.
Ik wil u graag wijzen op het boek van Richard Layard, Happiness. Zijn drijfveer om het boek te schrijven is om mensen aan het denken te zetten over rijkdom en geluk in het hedendaagse leven. Hij wil dat mensen zich gaan afvragen, wat kan mijn bijdrage aan de wereld zijn? Hij zegt dat je besef moet hebben dat andere mensen net zo belangrijk zijn als jezelf en dat je gelukkiger bent als je belangstelling toont voor het geluk van anderen.
Met dit besef wil ik vragen of u bereid bent om andere mensen gelukkig te maken. Ik doe u een voorstel en opper u mijn ideeën hoe uw bijdrage tot uiting zou kunnen komen. Het gaat mij niet om geld, maar om het idee daarachter. Het gaat om inzicht dat ik u mee wil geven. Mijn inzicht dat er meer aandacht aan ouderen wordt gegeven en dat mensen zich meer om hen bekommeren. Ouderen zijn niet het afval van de samenleving, maar mensen die de wijsheden van het verleden in pacht hebben en die ons de toekomst in kunnen leiden.
Hoe mooi zou het zijn als u een bijdrage van 500.000 euro schenkt aan instanties die de belangen van ouderen behartigen en waardoor u
- buurthuizen steunt die ouderen bij elkaar brengen om hen uit hun isolement te halen;
- ROC-scholen steunt die studenten opleiden om later in de welzijn of zorg te werken;
- intergenerationele contacten bevordert, zodat kinderen begrijpen hoe ouderen hun leven beleven en vice versa;
- vrijwilligers kan opleiden om ouderen te begeleiden; het is opmerkelijk maar waar; omgangsnormen vervagen in onze samenleving;
- huiskamerbijeenkomsten kan organiseren waar mantelzorgers en hun dementerende ouderen bijeen kunnen komen om een praatje te maken;
- cursussen kan geven aan ouderen die computerlessen willen.
Er zijn nog vele andere voorbeelden te noemen waar u uw bijdrage aan kan leveren om het geluk van onze ouderen te bevorderen. In mijn werk als activiteitenbegeleider in een verzorgingshuis heb ik veel voldoening gehaald uit het activeren van ouderen. Hier put ik mijn levenskracht uit en ik ben tevreden wanneer de ouderen weggaan met een mooie herinnering en een tevreden lach. Ik hoop dat u mijn brief ook met een lach hebt gelezen en daarop aansluit met een mooi gul gebaar in plaats van enkel een herinnering.
Met deze woorden sluit ik af,
Hoogachtend,
…
